جايز است اگر چه أحوط ترك ان است ( مسألة 7 ) اگر مىخواست حمد بخواند زبان أو سبقت كرد بتسبيحات أحوط اكتفاء نكردن بان است وهم چنين عكس ان بلى اگر بدون قصد هيچ كدام از روى غفلت يك كدام را گفت أقوى اكتفاء بان است اگر چه عادت أو بر خلاف ان بوده باشد ( مسألة 8 ) اگر شروع كرد بحمد بخيال انكه در ركعت أول يا دويم است بعد از ان ظاهر شد كه در اخيرتين است ظاهر اكتفاء بهمان حمد وعدم لزوم اعاده حمد يا تسبيحات است اگر چه پيش از ركوع متذكر شود چنانكه ظاهر ان است كه عكس ان نيز چنين باشد پس اگر شروع بحمد كند بگمان انكه در اخيرتين است وظاهر شود كه در اوليين است همان حمد كافى است بلى اگر تسبيحات در ان خوانده وپيش از ركوع متذكر شود كه در ركعت أول يا دويم است بايد حمد وسوره بخواند وبعد از نماز براي زيادى تسبيحات سجده سهو بعمل أورد ( مسألة 9 ) اگر فراموش كند قرائت حمد يا تسبيحات را وبعد از رسيدن بحد ركوع متذكر شود نماز أو صحيح است وبراى نقيصه ان در نماز بايد دو سجده سهو بعمل أورد واگر پيش از ركوع متذكر شود بر گردد ووظيفه آن را بعمل أورد ( مسألة 10 ) اگر بعد از خم شدن بقصد ركوع شك كند كه قرائت خوانده يا نه اعتنا نكند اگر چه هنوز بحد ركوع نرسيده باشد بلكه هم چنين است اگر داخل در استغفار شده باشد ( مسألة 11 ) باكي نيست كه تسبيحات را بدون قصد تشريع زيادة از سه مرتبه بگويد بقصد ذكر مطلق ( مسألة 12 ) هر گاه سه مرتبه تسبيحات بگويد أحوط ان است كه قصد وجوب وندب در ان نكند بلكه بقصد قربت بگويد زيرا كه محتمل است كه تسبيحات أولى واجب باشد ودو مرتبه ديگر مستحب باشد ومحتمل است كه مجموع واجب باشد واز باب تخيير بين أقل وأكثر باشد ومحتمل است يكي از تسبيحات ثلث واجب باشد واختيار تعيين ان بدست نماز گذار باشدبلي اگر يك مرتبه بگويد مىتواند بقصد وجوب بگويد مطلب سيم در مستحبات قرائت است وان چند امر است أول استغاذه پيش از قرائت در ركعت أول بانكه بگويد أعوذ بالله من الشيطان الرجيم يا بگويد أعوذ بالله السميع العليم من الشيطان الرجيم وسزاوار است اهسته گفتن ان دويم بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحيم در نماز اخفاتى وهم چنين در دو ركعت اخيره در صورتيكه حمد بخواند بلكه هم چنين در صورتيكه مأموم قرائت بخواند حتى در نماز جهريه واما در نماز جهرى واجب است بلند گفتن